Höskuldur H. Ólafsson, bankastjóri Arion banka.

Ég hef áður skrifað tvo pistla hér á pistlum.com og lýst þar óhæfuverkum bankans. Sá fyrri hét „ Arion banki skítabanki“ og var skrifaður hinn 7. desember á síðasta ári, en sá síðari „Arion banki enn meiri skítabanki“ var skrifaður hinn 9. febrúar á þessu ári. Ljóst er að ekkert hefur breyst til batnaðar hjá Arion banka frá því að þessir pistlar voru skrifaðir. Spillingin meiri ef eitthvað er.

Höskuldur H. Ólafsson, bankastjóri Arion banka, tók formlega til starfa í bankanum hinn 1. júní á þessu ári.  Miklar væntingar voru bundnar við ráðningu hans um betri og markvissari stjórnunarhætti í bankanum, en Finnur Sveinbjörnsson, fyrrverandi bankastjóri, skildi þar eftir sviðna jörð.

Arion banki höfuðstöðvar spillingar og vinavæðingar.

Höskuldur, sem er viðskiptafræðingur að mennt, var valinn úr hópi 40 umsækjenda. Ný bankastjórn, sem tók til starfa hinn 18. mars sl., vann að ráðningu hans og réði hann. Það sem hins vegar hefur vakið furðu margra eftir ráðningu Höskulds, að aldrei hefur fengist upp gefið, hverjir voru hinir 39 umsækjendurnir. Því fæst væntanlega aldrei úr því skorið, hvort aðrir umsækjendur hafi verið hæfari en hann til starfans.

Við valið á Höskuldi var að sögn bankastjórnarinnar sértaklega litið til víðtækrar stjórnunarreynslu hans m.a. úr fjármálageiranum. En hann hafði verið forstjóri Visa Íslands, Valitors, í um 4 ár fyrir ráðninguna. Áður hafði hann starfað í um 17 ár við margvísleg stjórnunarstörf hjá Eimskipafélagi Íslands meðal annars verið aðstoðarforstjóri félagsins og rekstrarstjóri.

Valitor- Visa Island kært til samkeppnisstofnunar vegna markaðsmisnotkunar í stjórnartíð Höskulds H. Ólafssonar nú bankastjóra Arion banka.

Ekki voru allir á eitt sáttir við ráðningu Höskulds á sínum tíma, þar sem Visa Ísland var kært til Samkeppniseftirlitsins í forstjóratíð hans og einnig var það sama upp á teningnum, þegar hann vann við stjórnunarstörf hjá Eimskipafélagi Íslands. Eimskip þurfti að borga yfir 300 milljónir í sekt fyrir brot á samkeppnislögum meðan hann stjórnaði þar, en Valitor er enn til rannsóknar.

Höskuldur gaf út yfirlýsingu í aprílmánuði vegna ofangreindra ásakanna, þar sem hann sagðist ekki hafa komið að málum hjá Eimskipafélagi Íslands, sem varða samkeppnismál. Þá gerir hann lítið úr kæru Borgunar til Samkeppnisstofnunar um markaðsmisnotkun Valitors og segir hana ekki eiga við rök að styðjast. Þegar grant er skoðað eru þessar varnir Höskulds vægast sagt ótrúverðugar. Það þarf ekki mikla rannsókn á þessum málum til að sjá, að þetta yfirklór hans er ekki upp á marga fiska.

Eimskip greiddi yfir 300 milljónir í sekt vegna markaðsmisnotkunar meðan Höskuldur H. Ólafsson var þar í ráðandi stjórnunarstöðu.

Ótal spurningum hefur verið varpað fram varðandi stjórnunarhæfileika Höskulds. Sérstaklega í ljósi þess, að hann vann við stjórnunarstörf hjá Eimskipafélagi Íslands á meðan allt ruglið var í gangi þar á bæ með þá Björgólfsfeðga og Magnús Þorsteinsson í broddi fylkingar. En saga Samson hópsins er önnur ella en samt samtvinnuð örlögum Eimskipafélags Íslands.

Höskuldur er núna annar tveggja aðal leikaranna í einu mesta banka- og fjármálahneyksli hér á landi eftir Hrun. Jóhannes Jónsson, kaupmaður og stofnandi Bónus verslananna, er hinn.

Stóra Haga Hneykslið eru samningar Arion banka við Jóhannes, sem kynntir voru í fyrradag þann 30. ágúst sl. En í þeim felst meðal annars að kaupa Jóhannes út úr Högum, eignarhaldsfélagi Bónus og fleiri fyrirtækja, með yfir hundrað milljón króna peningagjöf

Jóhannes Jónsson kenndur við Bónus fær starfslokasamning, sem er um 130 milljón króna virði.

Með þessum samningum hefur þeim Höskuldi og Jóhannesi tekist með samþykki hinnar nýju stjórnar Arion banka að taka þjóðina gjörsamlega í óæðri endann!!! Ekki nóg með, að Jóhannes hafi ásamt fleiri „snillingum, sett íslenska bankakerfið á hausinn heldur líka langleiðina alla íslensku þjóðina.

Meðan þjóðinni blæðir tekur Arion banki enn og aftur beinan þátt í því að rétta gæðingum á silfurfati, þær eignir, sem bankinn hefur tekið upp í skuldir af “útrásarvíkingunum“ þrátt fyrir, að þeir skuldi íslenska bankakerfinu enn hundruðir ef ekki þúsundir milljarða króna.

Núna er það Jóhannes í Bónus af öllum mönnum, sem verið er að hampa og umbuna!!!  Þetta er ekki þáttur úr Spaugstofunni, heldur fúlasta alvara. Alvara sem er að ske beint fyrir framan augun á okkur án athugasemda eða aðgerða af hálfu stjórnvalda. Þetta sýnir aumingjaskapinn þar á bæ og undirlægjuháttinn. En þar eru þau, Jóhanna Sigurðardóttir, forsætisráðherra og Steingrímur J. Sigfússon, fjármálaráðherra, ekki undanskilin, nema síður sé.

Bónusfeðgar, Jóhannes Jónsson og Jón Ásgeir við opnun fyrstu verslunar sinnar.

Jóhannes miklar sig af því að hafa ásamt syni sínum, Jóni Ásgeiri, innleitt hugmyndafræði hér á landi og þekkingu, sem þeir feðgar hafi síðan þróað með sér um skeið fyrir opnun fyrstu Bónusverslunarinnar. Einnig gortar hann sig af því að hafa byrjað með tvær hendur tómar, en gleymir jafnframt að geta hvers vegna. Hið sanna er, að hann var gjaldþrota maður og þurft að fá leppa til að skrá sig fyrir eignarhlut sínum í félaginu. Þá lágu yfir honum ásakanir um tengsl við fall SS matvöruverslananna, en þar hafði hann verið verslanastjóri. En aðeins sögusagnir að því er virðist.

Jóhannes telur greinilega, að þjóðin eigi að vera í óendanlegu þakklæti við sig fyrir það „afrek“ að hafa ásamt fjölskyldu sinni stofnað Bónus verslun, sem hann vill gjarnan kalla fyrstu lágvöruverslun á Íslandi. Þá heldur hann því fram, að Bónus hafi frá fyrsta degi boðið lægsta vöruverð á Íslandi og svo sé enn.

Jóhanna Sigurðardóttir, forsætisráðherra, þegir þunnu hljóði. Er hrædd við fjölmiðlaveldi þeirra Bónusfeðga.

Þetta er ekkert nema karlagrobb!!! En trúlega er rétt, að Bónus hafi verið með besta vöruverðið í byrjun starfsemi sinnar. En um leið og þeir feðgar náðu undir sig matvörumarkaðnum á Íslandi, hurfu öll viðmið fyrir vöruverði. Eins og einn frómur maður sagði: „Þeir stýrðu verðlagningunni í gegnum Bónus, Hagkaup og 10-11 og aðrir minni spámenn eltu“.

Samkomulagið á milli Arion banka og Jóhannesar er ótrúleg samsetning af „bónusum“ til Jóhannesar, ef svo má að orði komast. Jóhannes fær 90 milljónir króna fyrir að draga sig út úr Högum og falla frá forkaupsrétti að 10% hlutafjár í félaginu, sem honum voru færð á silfurfati fyrir um hálfu ári síðan. Þá fær hann jafnframt starfslokasamning upp á 24 milljónir króna, en hann hefur haft 2 milljónir króna á mánuði sem stjórnarformaður í Högum undanfarin ár eða frá þeim tíma, sem bankinn yfirtók fyrirtækið. Ótrúlegt en satt!!!

Samkvæmt samkomulaginu kaupir Jóhannes fyrir 1.237,5 milljónir króna 50% eignarhlut Haga í færeyska félaginu SMS, sem rekur matvörubúðir í Færeyjum. En þær hafa ekki tengst verslunarrekstri Haga hér á landi með beinum hætti. Þá er þetta eina eign félagsins utan Íslands. Einnig kaupir Jóhannes hluta af sérvöruverslunum Haga, þ.e. verslanirnar Top Shop, Zöru og All Saints. Þá er innifalið í kaupverðinu íbúð, sem hann hefur haft til afnota auk sumarhúss og bifreiðar.

Steingrímur J. Sigfússon, fjármálaráðherra. Búinn að gleyma öllum loforðum og principum Vinstri Grænna.

Menn hafa gjarnan velt því fyrir sér, hvort þarna sé átt við villuna gegnt Akureyri. En svo er ekki. Talið er, að villan hafi kostað Haga yfir 400 milljónir króna, en þar er mikill lúksus og ekkert var til sparað. Liquid crystal gler í gluggum, sundlaug og margur annar munaður.

Fjöldi fyrirtækja falla undir samstæðu Haga. Bónus, Hagkaup, 10-11, Útilíf, Zara, Debenhams, Topshop, Coast, Evans, Dorothy Perkins, Oasis, Karen Millen, All Saints, Day og Warehouse. Jafnframt eiga Hagar innkaupafyrirtækin Aðföng, Hýsingu, Banana og Ferskar kjötvörur. Arion banki eignaðist 95,7% hlut í Högum við yfirtöku á eignarhaldsfélaginu 1998 í október 2009.

Ástæðuna fyrir því, að Jóhannesi voru seldar þessar verslanir, segir bankinn vera þá, að svo náin tengsl séu á milli viðkomandi umboða og fjölskyldu Jóhannesar, að ekki hafi verið forsvaranlegt áhættunnar vegna að selja þær með samstæðunni. En hér er augljóslega átt við Jón Ásgeir, þegar talað er um fjölskyldu Jóhannesar.

Sir Philip Green. Bandamaður Jóns Ásgeirs og eigandi Top Shop verslanakeðjunnar.

Þetta kann vel að vera rétt, þar sem sagan hermir, að gott vinfengi sé á milli Jóns Ásgeirs og auðkýfingsins Sir Philip Green. Náungans, sem gerði tilboð í Arcadia með Baugi á sínum tíma eins og frægt. Þá er Sir Philip Green meðal annars eigandi hinnar alþjóðlegu Top Shop verslanakeðju auk fleiri verslanakeðja.

Í samkomulaginu eru einnig skilyrði um, að Jóhannes og aðilar honum nátengdir efni ekki til samkeppni við Haga næstu 18 mánuði eftir undirritun samningsins. Hins vegar hefur Jóhannes gefið út þá yfirlýsingu, að hann hyggist reyna að kaupa aftur Haga, þegar fyrirtækið fer á hlutabréfamarkað. En slíkt ferli er í vinnslu að sögn Arion banka. Þá hefur Höskuldur lýst því yfir, að Jóhannes hafi möguleika á slíku eins og hver annar.

Eftirfarandi yfirlýsing er einnig höfð eftir Höskuldi bankastjóra, sem réttlætingu á samkomulaginu við Jóhannes og starfslokasamningnum við hann: „Þekking Jóhannesar á rekstri Haga hefur nýst vel til að koma félaginu yfir erfiða hjalla en nú taka aðrir við og ljúka söluferlinu. Það er mat bankans að hagsmunir Jóhannesar og bankans fari ekki lengur saman, þar sem Jóhannes hefur lýst því yfir að hann hyggist bjóða í félagið í því söluferli sem nú fer af stað og því óhjákvæmilegt að gera breytingar sem setja alla fjárfesta við sama borð.“

Svo mörg voru þau orð. Dæmi hver um sig.

Kastljós fjallaði um hneykslismálið. Höskuldur H. Ólafsson, bankastjóri, stóð sig með eindæmum illa og gat ekki réttlætt samninginn við Jóhannes Jónsson, kaupmann.

Höskuldur kom fram í Kastljósi í kvöld. Ekki er hægt að segja að hann hafi komið vel fyrir í þættinum og verið sannfærandi. Ekki gat hann svarað spurningu fréttamanns um það, hvaðan peningarnir kæmu, sem Jóhannes hugðist borga með. Þá vafðist honum tunga um tönn, þegar hann var spurður af því, hvort aflandsfélög fengu að kaupa Haga. Öll framkoma og svör Höskulds við spurningum fréttamanns voru ótraustvekjandi og oftar en ekki viðvaningsleg í allri framsetningu. Maður spyr sig. Hvar er þetta mikla hæfi, sem hann var ráðinn út á?

Eftir að hafa horft á þáttinn og farið yfir allt þetta mál, er það mitt mat, að Arion banki sé ennþá skítabanki. Ekkert hafi breyst í því efni frá því fyrri pistlar voru skrifaðir.

John Travolta og Olivia Newton John í myndinni "Grease"

Hvern hefði grunað, að hægt væri að klippa saman dansatriði úr mörgum frægustu dans- og söngvamyndum allra tíma og tengja við hið sígilda lag „Footloose“ eftir Kenny Loggins.

Klippingin og samsetningin á myndbrotinu hér að neðan eru hreint og beint ótrúleg. Það er eins og allir þessir gömlu dansarar og listamenn séu ljóslifandi að dansa við lagið. Allar hreyfingar og spor dansaranna eru í fullkomnu samræmi við takfasta tónlistina í laginu og maður fer ósjálfrátt að dansa með.

Myndbrotin af Fred Astaire og Gene Kelly eru fullkomið dæmi um þetta. Það er eins og þeir séu ljóslifandi að dansa eftir laginu, þótt meira en hálf öld sé frá því, að þeir tóku þessi spor sín í kvikmyndum þessa gullaldartímabils dans- og söngvamynda.

Hér er gáta. Þekkir þú alla aðal dansarana á myndbandinu og getur þú nefnt þá með nafni? Og nefnt þær kvikmyndir, sem þeir dönsuðu og léku í, þegar þeir stigu þessi dansspor?

Endilega spreyttu þig á þessari þraut. Það væri gaman að fá einhvern aðdáanda pistla.com til að fræða okkur um þetta með skrifum í athugasemdir við þennan videopistil.

Góða skemmtun!!!

Fred Astaire

Fred Astaire (May 10, 1899 – June 22, 1987), born Frederick Austerlitz,[1] was an American film and Broadway stage dancer, choreographer, singer and actor. His stage and subsequent film career spanned a total of 76 years, during which he made 31 musical films. He was named the fifth Greatest Male Star of All Time by the American Film Institute. He is particularly associated with Ginger Rogers, with whom he made ten films.

According to another major innovator in filmed dance, Gene Kelly, “The history of dance on film begins with Astaire.” Beyond film and television, many classical dancers and choreographers, Rudolf Nureyev, Michael Jackson, Mikhail Baryshnikov, and Jerome Robbins among them, also acknowledged his importance and influence.

Gene Kelly

Eugene Curran “Gene” Kelly (August 23, 1912 – February 2, 1996) was an American dancer, actor, singer, film director and producer, and choreographer. A major exponent of 20th century filmed dance, Kelly was known for his energetic and athletic dancing style, his good looks and the likeable characters that he played on screen.

Although he is known today for his performance in Singin’ in the Rain, he was a dominant force in Hollywood musical films from the mid 1940s until this art form fell out of fashion in the late 1950s. His many innovations transformed the Hollywood musical film, and he is credited with almost single-handedly making the ballet form commercially acceptable to film audiences.[1]

Kelly was the recipient of an Academy Honorary Award in 1952 for his career achievements. He later received lifetime achievement awards in the Kennedy Center Honors, and from the Screen Actors Guild and American Film Institute; in 1999, the American Film Institute also numbered him 15th in their Greatest Male Stars of All Time list.

Einum of mikið.

Allt er best í hófi segir gamalt máltæki. það er skynsamlegt að passa sig á pöbbnum, þegar það er “Happy hour” og tveir fyrir einn!!!

Þessi gaur hefur alveg gleymt sér í sparnaðinum. Sjá neðangreint myndband.

Myndbandið er raunverulegt og var tekið upp af bílstjóra, sem sá til gaursins á leiðinni heim eftir pöbbaröltið. Það mætti halda að gaurinn væri að dansa við ímyndaðan dansfélaga, þegar honum tekst hvað best upp í sveiflunum.

Góða skemmtun!!!

Betra að tjalda strax

Við hér hjá pistlum.com viljum gefa þér það heilræði, að það borgar sig að tjalda edrú. Annars getur þú lent í vanda.

Líka að það borgi sig að ganga hægt um gleðinnar dyr.

Myndskeiðið hér að neðan er raunverulegt og átti sér stað á útihátíð í Ungverjalandi.

Ekki fer sögum af því, hvort þeim kumpánum hafi tekist að lokum að tjalda eða ekki. Sennilega ekki. Tjaldið og súlurnar trúlega í tætlum.

Góða skemmtun!!!

Tryggði hárið fyrir 1 milljón dollara

Það getur gefið vel af sér að vera hárprúður. Hafa sítt og mikið hrokkið hár.  Jafnvel fyrir fótboltastjörnur í ameríska fótboltanum, þótt áhættan geti verið umtalsverð.  Troy Polamalu, súperleikmaður og stórstjarna,  í Pittsburgh Steelers er einn af þeim.

Troy, sem er ættaður frá Samóaeyjum og þjóðhetja þar í landi, er með verðmætan auglýsingasamning  við fyrirtækið Head &  Shoulders vegna sinna fögru lokka.  En Head & Shoulders  er okkur Íslendingum að góðu kunnugt fyrir frábæra vöru eins og  sjampó,  hárnæringu og fleira.

Troy ásamt konu og barni

Head & Shoulders  hefur látið tryggja lokka Troy fyrir 1 milljón dollara hjá Loyds of London, en hársídd Troy er sögð ein þrjú fet.

Sítt hár er þjóðarhefð í heimalandi Troy og  hyggst hann ekki skerða hár á höfði sínu  í náinni framtíð að sögn.  En það er ákveðinn fórnarkostnaður í þessu fyrir kappann. Hársíddin hefur oft komið sér illa fyrir hann á leikvanginum, þar sem andstæðingarnir hafa nýtt sér hárkambinn sem traustatak  í hita og þunga leiks.  Sjá myndskeið:

Heyrst hafa raddir um, að þetta kunni að vera  auglýsingabrella hjá Head & Shoulders og Troy, en slíkt hefur virkað vel fyrir suma þjóðþekkta skemmtikrafta.

Troy Polamalu tilbúinn til átaka

Tryggingarfélagið Loyds er þekkt fyrir að tryggja ólíklegustu hluti eins og fótleggi Tinu Turner, fingur Keith Richards, nef glímukappans Jimmy Durante og raddbönd Celine Dion.

Hvað finnst ykkur lesendur góðir um hinn hárfagra Troy? Flottur ekki satt?

Samóaeyjar eru u.þ.b 2.900 km norðaustan Nýja-Sjálands í miðju Suður-Kyrrahafi.  Þessi eyjaklasi skiptist í tvö stjórnsvæði, Vestur-Samóa og Bandarísku-Samóa.  Vestur-Samóa er sjálfstætt ríki, sem var undir vernd Sameinuðu þjóðanna og stjórn Nýja-Sjálands fram til 1962.  Höfuðborg þess er Apía.  Bandarísku-Samóaeyjar urðu bandarískt yfirráðasvæði árið 1904, en Bandaríkjaþing samþykkti ekki yfirráðin fyrr en árið 1929.
Heildarflatarmál Vestur-Samóaeyja er 2.831 km².  Byggðar eyjar eru: Opolu, Savai’i, Apolima og Manomo.  Fimm eyjar eru óbyggðar.  Höfuðborgin er Apia á Opolu.

Bandarísku-Samóaeyjar ná yfir miklu minna svæði (199 km²).  Þær eru austureyjarnar Tutuila, Aunuu og Rósaeyjar.  Swainseyja, kórlarif, sem er 450 km  norðan Tutuila og tilheyrir ekki eyjaklasanum er ásamt þremur af eyjum Manuaeyjaklasans (Tau, Olosega og Ofu) líka undir bandarískri stjórn.  Höfuðborgin er Pago Pago á Tutuila, stærstu eyjunni.

Aðrar eyjar en kóralrifin urðu til við eldgos, þannig að þær eru byggðar upp af hraunum og kalki (kóralrifin).  Umhverfis þær eru grynningar og lón inni í U-laga eyjunum.  Fjölbreyttur gróður vex í frjósömum jarðvegi þeirra og matjurtir eru ræktaðar á byggðum svæðum.  Úrkoman er að meðaltali 2540 mm með ströndum fram en 7620 mm inni í landi.

Meðal dýra á eyjunum eru rúmlega 50 teg. fugla, leðurblakna (þ.á.m. flugrefurinn), eðlna, óeitraðra snáka, margfætlna, sporðdreka, köngullóa og fjöldi skordýrategunda.  Nautgripir og svín voru flutt til eyjanna til ræktunar.  Rottur hafa því miður líka slæðzt með og eru miklir skaðvaldar.

Íbúarnir eru af austurpólínesískum stofni.  Tungumál þeirra, sem er talið vera elzta pólínesíska málið er skylt maorísku, hawaísku, tahitísku og tongantungumálunum.  Ástónesíska eða malæ-pólínesíska er töluð frá Madagaskar til Hawaí.  Helzta útgáfa hennar er malæíska, sem er aðaltunga malæja og indónesa í svolítið breyttu formi.  Tagalog, visæjan og ílókanó, sem eru töluð í Indónesíu, eru líka af malæískum stofni, einnig malagasí, sem er töluð á Madagaskar.  Maóríska, sem er töluð á Nýja-Sjálandi, er af sama stofni og mörg skyld mál eru töluð á Suðurhafseyjum, þ.á.m. fidííska, samóska, tatútíska og hawaíska.  Enska er almennt töluð á Bandarísku-Samóaeyjum.

Erlend áhrif hafa breytt hefðbundnu lífsmunstri og stjórnsýslu í samfélögum eyjanna, en lögð hefur verið áherzla á varðveizlu gamalla hefða, einkum meðal Vestur-Samóa.  Þorpunum, sem eru tengd skyldleikaböndum, er stjórnað af höfðingjum og þorpsráðum.

Helztu atvinnuvegir Bandarísku-Samóaeyja eru niðursuða túnfisks, ferðaþjónusta og opinber þjónusta.  Landbúnaður er lítið stundaður, nema ræktun kókoshnetna til kópraframleiðslu (þurrkaðir kókoskjarnar).  Mesturhluti matvælaframleiðslunnar er til eigin nota.

Á Vestur-Samóaeyjum eru fiskveiðar og skógarhögg aðalatvinnuvegirnir.  Þar eru líka ræktaðar kókoshnetur, bananar og kakó til útflutnings.  Ferðaþjónustu fór að vaxa fiskur um hrygg eftir 1970.

Stjórn Bandarísku-Samóaeyja líkist því, sem gerist í ríkjum BNA.  Kjörnir ríkisstjórar hafa verið æðstu embættismenn þar síðan 1978.  Þingið er kallað Fono og þar eru öldunga- og fulltrúa-deildir.  Vestur-Samóaeyjar hafa þingbundna stjórn, þar sem forsætisráðherra skipar æðstu stöðu.  Íbúaföldi V.-Samóaeyja var áætluð 164.000 árið 1989 og 38.200 á Bandarísku-Samóaeyjum.

P-pillan gerir konur greindari

Ný rannsókn við háskólann í Salzgurg í Þýskalandi hefur sýnt fram á það, að P-pillan eða getnaðarvarnarpillan getur haft jákvæð áhrif á greind kvenna.

En það eru líka neikvæðar aukaverkanir, sem P-pillan getur leitt af sér. Þyngdaraukning, minni kynhvöt og slæm húð eru einar af þeim.

Vísindamennirnir, sem sýndu fram á hina jákvæðu verkun P-pillunnar, segja, að niðurstöður þeirra hafi sýnt fram á, að vöxur hafi hlaupið í hluta heilans á þeim konum, sem tóku inn P-pilluna. Þann hluta heilans, sem meðal annars stjórnar  eiginleikanum til að tjá sig, muna og vera félagslegur. Þær konur, sem taki inn P-pilluna verði ræðnari, félagslyndari og minnugri.

Pillan gagnast á margan hátt

Þetta er fyrsta rannsókn sinnar tegundar um það, hvernig getnaðarvarnarlyf hefur áhrif á heilann og starfsemi hans. Vísindamennirnir fylgdust með og mynduðu heilann á 14 karlmönnum og 28 konum, þar af 14 konur, sem tóku inn P-pilluna. Þeir uppgötvuðu, að þær konur, sem tóku inn P-pilluna höfðu stærri heila en hin, sem ekki tóku pilluna og nam stækkunin 3 prósentustigum, að því er Daily Mail segir.

Þá kom fram, að það skipti ekki máli varðandi niðurstöðurnar, hvaða tegund af P-pillum konurnar tóku.

P-pillan hefur jákvæða kosti

Dr. Belinda Pletzer, sem stýrði rannsókninni, segir, að það sé ljóst, að hormónarnir í P-pillunni hafi mikil áhrif á heilastarfsemina. Stækkun heilahvelanna hafi áhrif á einstakar heilastöðvar innan þeirra og auki hæfnina.  Sú kenning hefur verið sett fram, að það sé östrogenin í pillunni sem auki virknina á milli taugafruma í einstökum hlutum heilahvelanna og geri heilastarfsemina þannig virkari.

Vísindamennirnir hafa hins vegar ekki rannsakað, hvort þessi stækkun og þessir auknu eiginleikar gangi til baka, þegar kona hættir á P-pillunni.

Rannsókn þessi var birt í heild sinni í vísindaritinu Brain Research.

Heidi fullsköpuð

Lýtalæknirinn, Dr. Frank Ryan, sem umbreytti Heidi Montag í slíka kynbombu, að það hálfa væri nóg, lést í bílslysi nú fyrir stuttu. Heidi hefur sagt, að hann hafi gert á henni 10 lýtaaðgerðir einn daginn.

Dr. Ryan, sem starfaði í Beverly Hills og meðhöndlaði margar frægar stjörnur eins og Gene Simmons í Kiss, Vince Neil og marga fleiri, missti stjórn á jeppa sínum, þegar hann var að keyra eftir California’s Pacific Coast Highway og keyrði fram af klettabrún með fyrrgreindum afleiðingum. Hann var látinn, þegar að var komið.

Fyrir og eftir lýtaaðgerðir

Dr. Ryan varð heimsfrægur eftir að hann gerði fjölda lýtaaðgerða á Heidi á einum degi meðan hún lét í raunveruleikaþáttunum The Hills. En fyrstu lýtaaðgerðir Heidi munu hafa átt sér stað á árinu 2007.

Lýtaaðgerðirnar, sem Heidi lét gera á sér voru á nefi, kinnbeinum, höku, augabrúnum, stækkun á brjóstum og fleiri stöðum. Þá mun hún hafa farið í tvær brjóstastækkanir.

Dr. Ryan tókst að umbreyta henni svo gjörsamlega að það vakti heimsathygli. Heidi hefur upplýst, að allt þetta hafi ekki gengið þrautarlaust fyrir sig. Hún hafi næstum dáið vegna of mikillar Demerol töku. En Heidi segir, að allt sem hún hafi lagt á sig, hafi verið hverrar krónu virði.

Heidi Blair Montag er fædd í Colorado hinn 15. september 1986. Heidi er þekktust fyrir leik- og söngferil sinn. Sjónvarpsþátturinn The Hills hófst 2006 en hætti nú í sumar. Heidi hefur ákveðið að sinna söngferli sínum, en hún gaf út hljómdisk í janúarmánuði á þessu ári og hyggst gefa út fleiri á næstunni. Þá er ljóst, að leikhlutverk verða einnig í boði á næstunni.

Heidi giftist meðleikara sínum, Spencer Pratt, úr þáttunum The Hills í nóvember 2008, en þau skildu eftir 15 mánaða hjónaband.

On the runway

Hvað finnst ykkur um breytingarnar á Heidi? Endilega segið skoðun ykkar hér í athugasemdum.

Runólfur og Ásta Sigrún

Ásta Sigrún Helgadóttir stóð sig með eindæmum illa sem forstöðukona Ráðgjafastofu heimilanna. Hún hafði enga stjórn á fyrirbærinu og allt var þar í óreiðu og tómri steypu.

Ekkert gekk undan því fólki, sem þar starfaði vegna skipulagsleysis og viðvaningsháttar. Á meðan blæddi heimilunum í landinu vegna skuldavanda síns. Starfsfólkið hjá ráðgjafastofu undir stjórnleysi Ástu Sigrúnar gerði fátt annað en að naga blýantana sína og góna upp í loftið í stað þess að vinna vinnuna sína.

Margar dapurlegar sögur eru af getu- og ráðleysi ráðgjafastofu Ástu Sigrúnar. Fólki var stefnt þangað í hundruða vís til að fá úrlausn sinna mála, en vonbrigðin og örvætingin þess í stað gífurleg.

Ráðgjafastofan átti að vera galdralausn á skuldavanda heimilanna. En því miður gerðist hið gagnstæða. Vandi fólksins varð bara meiri og meiri, þar sem afköstin voru nánast engin.

Sagt er, að óafgreidd mál, sem nú fara frá ráðgjafastofu yfir til embættis Umboðsmanns skuldara, eru komin hátt í þúsund talsins. Þetta séu mál, sem hafi setið á hakanum svo mánuðum skiptir, og lítið sem ekkert verið unnið í. Vandinn hafi aðeins stóraukist hjá því fólki, sem þangað leitað, og afleiðingarnar þær, að gjaldþrot blasi við.  Allt er þetta á ábyrgð Ástu Sigrúnar Helgadóttur nú Umboðsmanns skuldara áður forstöðukona ráðgjafastofnunnar.

Árni Páll Árnason, félags- og tryggingamálaráðherra.

Árni Páll Árnason, félags- og tryggingamálaráðherra, gerði það eina rétta í stöðunni, þegar honum varð ljóst, hvernig Ásta Sigrún hafði gjörsamlega brugðist í starfi og klúðrað málum hjá Ráðgjafastofu heimilanna, að leggja hana niður. Gagngert í þeim tilgangi að losna við hina gjörsamlega vanhæfu forstöðukonu, Ástu Sigrúnu Helgadóttur. Þar með gæfist honum tækifæri til endurskipulagningar og stofna nýtt embætti, Umboðsmanns skuldara, og ráða nýjan og hæfan einstakling í starfið.

Embættið var auglýst laust til umsóknar og eftir mat á umsóknum, var Runólfur Ágústsson, lögfræðingur, talinn hæfastur og síðan ráðinn í starfið. En þá varð allt vitlaust.

Feminstafólin innan og utan stjórnsýslunnar urðu snarvitlaust og settu allt á annan endan og allan sinn áróðurspakka í gang. Það tók ekki nema einn dag að bola Runólf úr starfi. Slíkt er ægivald Feministanna í íslensku samfélagi.

Því miður fékk Runólfur aldrei tækifæri til að sanna sig í starfi. En miðað við reynslu hans og bakgrunn má ætla, að þar væri kominn réttur maður á réttan stað. Áhugi hans á starfinu leyndi sér ekki í viðtölum og heldur ekki einbeittur hugur hans í því að gera vel. Standa sig gagnvart vandamálum skuldaranna í landinu og bjóða fjármálafyrirtækjum byrginn.

En því miður var Runólfur með veikan blett, sem Feministafólin voru ekki lengi að uppgötva og nýta sér í óhróðursherferð sinni gegn honum. En Ásta Sigrún átti allan þeirra stuðing vísan, enda dyggur stuðningsmaður Feministahreyfingarinnar. Þá átti hún hauka í horni innan Samfylkingarinnar, en hún sat m.a. í kjörstjórn fyrir Samfylkinguna í kostningunum árið 2006.

Skuldamál Runólfs og afskrift krafna á fyrirtæki, sem eitt sinn var í hans eigu, eru þjóðinni kunn og því ekki ástæða til að rekja þau hér. En við skoðun er ljóst, að verulega var gert meira úr þessu öllu, en efni stóðu til. Byggð upp múgæsing, eins og Feminstafólunum er einum lagið.

Ég tel rétt að taka örfá dæmi af hundruðum, þar sem fólk segir frá samskiptum sínum við Ástu Sigrúnu og samstarfsfólk hennar á Ráðgjafastofu heimilanna.

Hjónin, A og B, voru bæði búin að vera atvinnulaus í talsverðan tíma. Eiginkonan var á atvinnuleysisbótum og eiginmaðurinn uppfyllti ekki skilyrði til að fá þær. En hann hafði haft á hendi eigin atvinnurekstur. Einu tekjur hans voru lífeyrissjóðsgreiðslur upp á kr. 11 þúsund á mánuði. Þá var barn enn í heimahúsum, en þau eldri voru farin að heiman.

Maðurinn hafði í gegnum árin greitt í séreignarsjóð, en var búin að taka þá fjárhæð út og nýta til að greiða af íbúðarhúsnæði þeirra eftir að þau misstu bæði vinnuna. Þegar þeir peningar voru búnir svo og sparifé og aðrir handbærir fjármunir, fóru að hrannast upp skuldir vegna gjaldfallina lána. En þær höfuð margfaldast í hruninu eins og hjá flestum örðum Íslendingum.

Um mánaðarmótin mars/apríl á þessu ári voru vandamálin orðið slík hjá þessu fólki, að það ákvað m.a. að fá skuldbreytingu á lánum hjá Íbúðarlánasjóði.  Þar var þeim sagt, að hún yrði að fara í gegnum Ráðgjafastofu heimilanna!!! Það væri fyrirkomulagið. Íbúðarlánasjóður mundi ekkert gera fyrr en ráðgjafastofan væri búin að fjalla um þeirra mál og koma með „lausnir“.

Konan tók að sér að fara á Ráðgjafastofu heimilanna strax í byrjun aprílmánaðar til að koma þessu ferli í gang. Þar fékk hún viðtal við fulltrúa, sem bað hana að safna saman tilteknum gögnum, sem konan og gerði. Var það gert eftir um það bil viku. Síðan var sagt að haft yrði samband.

Hinn 5. maí var konan boðuð í viðtal og þá var öll áhersla hjá fulltrúanum að fá að vita allt um einhverja smáreikninga, hvað hver borgaði í hússjóð, rafmagnsreikninga og fleira, þrátt fyrir að engin vanskil væru á þeim reikningum. En ekkert fjallað um Íbúðarsjóðslánið og bankalánin, sem öllu voru í vanskilum.

Konan benti á, að það væri þessi stóru lán, sem þau þyrftu að fá skuldbreytingar á og Íbúðarlánasjóður hefði sent hana til ráðgjafastofu til að sjá um þá skuldbreytingu. En lítið var um svör varðandi framkvæmd þess.

Síðan líður og bíður og ekkert skeður. Ekkert heyrist frá fulltrúanum. Þegar ferlið  hófst um mánaðarmótin mars/apríl voru engar kröfur komnar í lögfræðiinnheimtu né í uppboðsmeðferð.

Þrátt fyrir að konan  hafði rætt við Íbúðarlánastjóð og þeir vitað um, að konan hafði leitað til ráðgjafastofu til að fá skuldbreytingu, setja þeir í gang innheimtuferli með tilheyrandi kostnaði og leiðindum fyrir þessi hjón. Eitthvað sem þau ætluðu að komast hjá, þar sem þau höfðu alltaf verið skilafólk og greitt sínar skuldir þar til eftir, að þau misstu vinnuna.

Þegar hjónunum var ljóst, að uppboðsferlið var hafið, fóru þau enn á ný til Íbúðarlánastjóðs til að gera þeim grein fyrir því, að skuldamál þeirra væru enn í meðferð hjá ráðgjafastofu og hvort ekki væri hægt að afturkalla eða fresta uppboðinu meðan málið væri þar í meðferð. Nei það var ekki hægt. Þannig væru verklagsreglur ekki hjá Íbúðarlánastjóði. Jú. Hugsanlega væri hægt að fresta uppboðinu, ef greitt yrði einn þriðji af vanskilunum. Ekkert var hlustað á það, að þeir peningar væru ekki til og ekki hægt að útvega þá.

Allt frá fundinum með fulltrúanum í maímánuði reyndi konan ítrekað að ná sambandi við fulltrúann til að fá einhverja vitneskju um það, hvernig gengi að klára þessi fjárhagsmál fjölskyldunnar. Mjög erfiðlega gekk að ná sambandi við ráðgjafastofnuna og alls ekki fulltrúann. Alltaf skyldi leggja inn skilaboð.

Aldrei svaraði fulltrúinn skilaboðunum. Konan reyndi einnig ítrekað að senda honum tölvupóst, en hann svaraði þeim ekki heldur.

Þegar komið er fram í júlímánuð og konan er enn og aftur að reyna að ná sambandi við fulltrúann, er henni tjáð, að hann sé hættur og hafi hætt störfum fyrir 3 vikum!!! Enginn virtist vita hjá ráðgjafastofu, hver hefði tekið við málinu um skuldavanda fjölskyldunnar.

Þá var konunni nóg boðið og heimtaði viðtal við einhvern þar á bæ með viti. Fékk í framhaldi úthlutað viðtal hjá nýjum fulltrúa. Þá þurfti að byrja ferlið aftur og kynna fulltrúanum stöðu mála. Á meðan hélt Íbúðarlánastjóður áfram uppboðsmeðferð sinni á fullu miskunarlaust.

Núna þegar komin er 21. ágúst hefur enn ekkert skeð í málefnum hjónanna. Um 5 mánuðir liðnir og ekkert gert. Það eina sem gengur er uppboðsmál Íbúðarlánasjóðs og dráttarvextir tikka og annar kostnaður vex dag frá degi.

Harpa Björnsdóttir, myndlistarmaður, leiðsögumaður og kennari segir farir sínar ekki sléttar í samskiptum sínum við Ráðgjafastofu heimilanna. Hún segir meðal annars í bloggi sínu:

„Hef tvisvar leitað til Ráðgjafastofu heimilanna. í bæði skipin lenti ég á ungum mönnum sem litu út fyrir að vera fyrrum verðbréfasalar.

Þekking þeirra á því sem þeir áttu að vera að ráðleggja um var hlægilega lítil. Samt var mér ekki skemmt. Ákvað að fara aftur þrátt fyrir slæma reynslu fyrst, því ég vonaði að ég hefði verið óheppin í fyrra skiptið.

Ráðgjafinn hafði ótrúlega lítið innsæi, en er með forrit sem hann hélt að allt passaði inn í. Fullyrti t.d. að ég ætti rétt á vaxtabótum þó ég viti (og endurskoðandinn minn enn betur) að það á ég ekki, m.a. vegna þess að eignastaðan er orðin absúrd vegna óseldrar íbúðar og ég hef stöðugt reynt að auka greiðslugetu mína til að standa í skilum

Verst þótti mér þó þegar ráðgjafinn í léttara spjalli í lok samtals okkar fullyrti að helsti verðbólguhvati efnahagskerfa væri almenn neysla borgaranna…….OMG.“……..“Ráðgjafi sem veit ekkert, á ekki að ráðleggja öðrum. Ef þeir eru allir svona hjá Ráðgjafastofu er ég ekki undrandi á að fólk fari þaðan út bálreitt…..“

„Það er eins og þessum ráðgjöfum hjá Ráðgjafastofu hafi síðan sjálfum verið ráðlagt af sínum stjórnendum að telja alla sem þangað leita á að fara í greiðsluaðlögun, enda tryggir það endurheimtur hjá þeim sem reka Ráðgjafastofuna (ríki, bankar, stéttarfélög)…..“

Gylfi Þór Markússon bloggar þannig um samskipti sín og ráðgjafastofu:

„Við erum síðustu fimm mánuði búinn að vera að bíða eftir að Ráðgjafastofa Heimilanna klári okkar pakka en við sóttum um úrræði ríkistjórnarinnar til þeirra sem eru í fjárhagsvandræðum. Þ.e. að komast í greiðsluaðlögun.

Nú villl svo til að þetta ferli tekur marga mánuði og svona rétt á meðan maður bíður á milli vonar og ótta um hvort þetta gangi nú allt saman upp þá kemur sýslumaðurinn í næstu viku og býður ofan af okkur heimilið.

Þetta er náttúrulega algjör geggjun, til hvers í ósköpunum að vera að ganga í gegnum allt þetta ferli, safna saman gögnum, fara í óteljandi viðtöl og gefa ókunnugu fólki persónulegar upplýsingar þegar það er síðan stokkið á mann úr hinum vasa ríkissins og selt ofan af manni…..“

„Ég segi nú bara kærar þakkir fyrir aðgerða- og úrræðaleysið.“

###

Svo mörg voru þau orð.  Samskonar sögur hafa hundruð annarra Íslendinga að segja, sem hafa þurft að skipta við ráðgjafastofnuna meðan Ásta Sigrún var þar forstöðukona.

En nú er búið að leggja niður Ráðgjafastofu heimilanna og stofna nýtt embætti, sem heitir því virðulega nafni Umboðsmaður skuldara!!!

Ljóst er, að þarna verður sami grauturinn í sömu skálinni. Ásta Sigrún Helgadóttir er enn og aftur tekin við stjórninni án þess að hafa til þess neina burði. Það sýnir reynslan af fyrri störfum hennar við að „hjálpa“ heimilunum í landinu í greiðsluerfiðleikum þeirra.  Þá var það á allra vitorði, að þar var hún ekki að gæta hagsmuna heimilanna, heldur banka og annarra fjármálastofnanna.

Það má vera hverjum manni ljóst, að Ásta Sigrún mun ekki gagnast heimilunum í landinu í fjárhagsvanda þeirra fremur en fyrri daginn.

Kannski hefði verið von í fyrir hið nýja embætti, ef Runólfur Ágústsson hefði fengið að halda starfinu. En Árni Páll var of mikil gúnga til að standa gegn ofurvaldi Feministafólanna í flokki sínum sem utan hans. Ekki góð meðmæli með Árna Páli. Hann átti góða tilraun, þegar hann reyndi að losa sig við Ástu Sigrúnu úr fyrra starfi, en náði ekki settu marki. Það þarf dug og kjark til þess. Það hefur Árni Páll því miður ekki. Baráttu- og kjarkleysi er vís leið til taps. Á meðan blæðir þjóðinni!!!.

Ekki ber að ofan

Nokkrar borgir í Suður-Evrópu hafa bannað konum og körlum að spranga um berum að ofan innan borgarmarkanna. Borgin Perpignan, sem er í Frakklandi nálægt spænsku landamærunum, hefur bannað slíkt yfir sumarleyfirmánuðina eða á tímabilinu frá 1. ágúst til 30. september. Er lögreglunni gert að sekta þá, sem slíkt leyfa sér.

Sömu reglur hafa verið innleiddar í frönsku borginni Cavaillon. Sams konar bönn hafa gilt um nokkurt skeið í hinum þekktu strandbæjum Cannes og St Tropez. En þar hefur þetta bann aðeins gilt yfir þá, sem eru að fara af baðstöndunum. En á stöndunum sjálfum er þetta látið átölulaust enn sem komið er.

Löggan árvökul

Löggan í Perpignan er árvökul og sektar þá sem ganga um eða eru berir að ofan. Gildir þetta jafnt á baðströndum þeirra sem á götum borgarinnar. Sektin er sögð vera 38 evrur. En það er samt glufa í reglunum. Ef löggan skipar viðkomandi að fara í eitthvað yfir sig og viðkomandi hlýðir, þá sleppur hann við sektina.

Barcelona bannað þetta líka  fyrr á árinu.En það eru aðeins í borgunum Perpignan og Cavaillon, sem gengið hefur verið svo langt að láta þetta bann  gilda líka á ströndunum. Ástæða þessara reglna eru kvartanir frá almennum borgarbúum, sem finnst blygðunarsemi sinni misboðið.

Það er eins gott að hafa þetta í huga, þegar maður fer á sólarstönd. En er þetta ekki einum og langt gengið? Sérstaklega að láta þetta bann gilda á sjálfum baðströndunum? Endilega segðu skoðun þína á þessu hér á pistlum.com og skrifaðu athugasemd við þessa grein.

Eru glæpaklíkur orðnar staðreynd innan veggja fangelsa á Íslandi?  Páll Winkel forstjóri Fangelsismálastofnun segir, að svo sé. Þetta sé orðið vandamál.

Sem blaðamaður taldi ég rétt að skoða þetta mál nánar og hef komist að þeirri niðurstöðu, að þessi staðhæfing hans er rétt.

Glæpaklíkur í íslenskum fangelsum eru staðreynd.  Eins og komið hefur fram í fréttum eru þetta litháískar, pólskar og íslenskar glæpaklíkur. Ákveðin harka hefur hlaupið í samskipti þessara glæpaklíka og hefur þurft að grípa í taumana. En vandamálið er aðallega bundið við LitlaHraun, þar sem flestir hinna útlendu fanga eru vistaðir.

Fangelsismálastofnun hefur reynt að grípa inn í þessa þróun og brugðið á það ráð að sundra þeirri glæpaklíku, sem hvað mest hefur verið áberandi. Hinni íslensku „Cosa Nostra“, ef svo má að orði komast.

Það er á flestra vitorði, að stór íslensk glæpaklíka hefur verið starfrækt hér á landi um árabíl. Glæpaklíka þessi teygir anga sína víða um lönd og tengist alþjóðlegri glæpastarfsemi.

Stórfelldur fíkniefnainnflutningur

Glæpaklíkan hefur í gegnum árin stundað umfangsmikinn fíkniefnainnflutning til landsins, sölu og dreifingu fíkniefna, ræktun og framleiðslu fíkniefna, fasteignabrask, útleigu fasteigna, fyrirtækjarekstur, peningaþvætti, kröfukaup, handrukkun og fleira.

Talið er að glæpaklíka þessi velti hundruðum milljóna á ári hverju, og sé hún búin að koma ár sinni svo vel fyrir borð, að erfitt sé að hrófla við henni. Áhrif hennar teygir sig víða inn í íslenskt samfélag, banka, stjórnmálin, bæja- og sveitastjórnir, lögreglu, embættismannakerfið og víðar. Þar séu og hafi verið ýmsir á mála hjá glæpaklíkunni. Sérstaklega hafi þetta verið áberandi fyrir hrun, en þá var vöxtur og viðgangur glæpaklíkunnar gífurlegur. En eitthvað virðist hafa dregið úr áhrifum hennar eftir hrunið, enda ýmsir forkólfar hennar verið dæmdir í langa fangelsisvist á síðustu árum.

Ekki hefur allt gengið upp hjá glæpaklíkunni og í nokkur skipti hefur hún verið gómuð og stórar sendingar fíkniefna náðst, áður en þær komust í hendur dreifingaraðila. Þeir, sem þá voru staðnir að verki, hafa síðan verið dæmdir í fangelsi. Flestir í langa fangelsisvist, þar sem brotin hafa ávallt verið stórfelld á íslenskum mælikvarða.

Glæpaklíkan er þaulskipulögð og þar gilda strangar reglur um þagnarskyldu og trúnað. Þeir, sem eru gripnir við fíkniefnainnflutning eða aðra brotastarfsemi skulu steinhalda kjafti um vitorðsmenn sína og samverkamenn. Ella gjalda háu verði. Oftast sleppa því æðstu foringjarnir, þar sem þeir eru skipuleggjendurnir og koma ekki beint að framkvæmt innflutningsins.

Þeir í glæpaklíkunni, sem lenda í fangelsi, halda hópinn og standa saman í því að ná þar völdum og drottna yfir öðrum föngum. Þeir láta mikið á sér bera, eru forhertir og til alls líklegir. Enda sumir þeirra þekktir fantar í undirheimunum fyrir hrottaskap og limlestingar, jafnvel landsþekktir.

Pólsku og litháísku glæpaklíkurnar hér á landi hafa undanfarin ár náð að hasla sér völl á mörgum sviðum í undirheimunum. Eru þær á margan hátt frábrugðnar þeirri íslensku og starfsemi þeirra fjölbreyttari. Hefur hin íslenska glæpaklíka því átt undir högg að sækja hin síðari ár og skýrir það á margan hátt stríðið á milli hennar og þeirra útlensku á LitlaHrauni.

Útlensku glæpaklíkurnar starfa í nánu sambandi við glæpaklíkur í sínum heimalöndum og eiga við þær nána samvinnu og samstarf. Þótt innflutningur á fíkniefnum sé þeirra aðalvettvangur, stunda þeir aðra umfangsmikla brotastarfsemi eins og framleiðslu, sölu og dreifingu fíkniefna, skipulagðan þjófnað, mannsal, vændi, fjárkúgun, verndarstarfsemi, innheimtu krafna með handrukkun, limlestingar gegn gjaldi og jafnvel morð. Allt virðist falt fyrir peninga.

Glæpaklíkur þessar halda oft samlöndum sínum hér á landi í heljargreipum og krefjast af þeim hluta launa þeirra og ætlast til þess, að þeir vinni fyrir þá ýmis skítverk. Ganga þær svo hart fram í þessu, að landar þeirra sjá sér ekki annað fært en að hlýða og gera það, sem þeim er sagt að viðlögðum þungum refsingum og þá oftast limlestingum eða eignaspjöllum.

Fangelsismálastofnun hefur gripið til þess ráðs að brjóta upp íslensku glæpaklíkuna á Litla Hrauni og dreifa þeim á önnur fangelsi. Aðallega Bitru og eitthvað Kvíabryggju. Einhverjar smá tilfærslur hafa verið á meðlimum hinna útlensku glæpaklíka en ekki í jafn miklu mæli eins og þeirri íslensku.

Bitra og Kvíabryggja eru svokölluð opin fangelsi og því veka þessir tilflutningar talsverða furðu, þar sem margir hinna tilfluttu fanga, eiga eftir talsvert langan afplánunartíma. Má þar nefna þá, sem dæmdir hafa verið í stærstu fíkniefnamálum hér á landi eins og Papeyjarmálinu, Pólstjörnumálinu og stóra BMW málinu svokallaða. En allir tilheyra þessir fangar, að talið er, hinni stóru íslensku glæpaklíku.

Talið er víst, að Erlendur S. Baldursson, deildarstjóri, hjá Fangelsismálastofnun hafi ráðið hvað mestu um þessa tilflutninga. En hann er þar sagður sem kóngur í ríki sínu og komi þar að flestum ef ekki öllum helstu ákvörðunum.

Embættisverk og ákvarðanir Erlends hafa sætt mikilli gagnrýni um árabil. Þykja ómarkvissar og tilviljanakenndar. Þá hefur hann verið ásakaður um óbilgirni og mismunun í samskiptum við fanga og fara í manngreindarálit. Jafnvel láti dutlunga ráða för. Þá bera aðstandendur fanga honum yfirleitt illa söguna.

Gúmmíbáturinn umdeildi, sem notaður var í fjölda slíkra mála

Mörgum finnst stórfurðuleg þessi ákvörðun Erlends að safna saman stórum hópi hinnar íslensku glæpaklíku á Bitru, en þar hafa þeir ýmsar ívilnanir og frjálsræði, sem fangar í lokuðum fangelsum hafa ekki. Jafnvel dvelur þar fangi úr klíkunni, sem grunaður var um aðild að Papeyjarmálinu svokallaða og átti hann að hafa tekið þátt í skipulagningu þess úr fangelsinu á LitlaHrauni. Sat hann í gæsluvarðhaldi vegna rannsóknar málsins ásamt don klíkunnar í nokkrar vikur. Þeim var sleppt skv. ákvörðun saksóknara og ekki ákærðir.

Spurt er, hvort þessi ákvörðun Erlends sé til komin vegna barnaskapar hans og vanþekkingar á glæpastarfsemi hér á landi eða hvort annarleg sjónarmið hafi þar ráðið. En eitt er víst, að aðstæður í opnum fangelsum gefa þessum föngum alla möguleika á því að starfa áfram í klíkunni með fullum þunga og taka þátt í ákvarðanatöku.